Vóór de oorlog
Na de verwoesting van de Eerste Wereldoorlog vreesden Britse planners massale slachtoffers door bombardementen in de eerste week van een nieuw conflict. Evacuatieopties voor de premier en het kabinet werden in de jaren 1930 ontwikkeld — maar de zorg dat Londenaren zich verlaten zouden voelen als de regering de stad verliet, hield de zoektocht gericht op centraal Londen. In juni 1938 viel de keuze op het New Public Offices building in Whitehall: dicht bij het parlement, met een stalen skelet en een grote kelder.
De bunker bouwen
In 1938 en 1939 werd de kelder omgebouwd tot vergaderruimtes voor het oorlogskabinet tijdens luchtaanvallen, plus een Map Room waar militaire informatie uit alle oorlogstheaters in real time werd verzameld en bijgewerkt. In december 1940 werd boven de ruimtes een plaat van gewapend beton van tot drie meter dik aangebracht — maar een directe treffer groter dan een 500-pondsbom zou toch alles verwoest hebben. Geheimhouding was de echte verdediging.
Zes jaar onder de grond
De Cabinet War Rooms waren op 27 augustus 1939 volledig operationeel — een week voor de Britse oorlogsverklaring aan Duitsland. Ze draaiden zes jaar lang 24 uur per dag. Churchills oorlogskabinet vergaderde hier 115 keer, vooral tijdens de Blitz en het latere Duitse V-wapenoffensief. In de ononderbroken bemande Map Room kwam alle vitale informatie voor koning George VI, de premier en de strijdkrachten samen.
De ruimtes die je doorloopt
De Cabinet Room was ingericht op directe confrontatie: de stoelen stonden zo dat Churchill de stafchefs recht over de tafel voor zich had. De Map Room was 24/7 bemand — tijdens luchtaanvallen werden de weerbordjes in de gang bij wijze van grap op "winderig" gezet. Vanuit Churchills slaapkamer hield hij meerdere oorlogsredes. Een kleine onopvallende deur verborg de Transatlantic Telephone Room — een SIGSALY-versleutelde lijn waarmee Churchill veilig met president Roosevelt kon spreken.
De mensen die hier werkten
De telefonistes en typistes in Room 60 waren burgervrouwen. Tijdens de Blitz sliepen velen tussen diensten door in de krappe onderkelder — bijgenaamd "the Dock". Een klein, menselijk spoor van die tijd is bewaard in de tentoonstellingsstukken: vergeten suikerklontjes die lang na de oorlog in de bureaulade van een oorlogsmedewerker werden gevonden — een toevallige getuige van de rantsoenjaren. Het oral history-archief van IWM bevat herinneringen van typistes als Joy Hunter, die hier als jonge vrouw werkte en later sprak over de lange nachten waarin Churchill dicteerde.
16 augustus 1945 — en daarna
Op 16 augustus 1945 gingen de lichten in de Map Room voor het eerst in zes jaar uit. De ruimtes bleven bijna vier decennia onaangeroerd. IWM opende ze in 1984 voor het publiek. In 2005 opende HM koningin Elizabeth II het aangrenzende Churchill Museum — het eerste grote museum gewijd aan Churchills leven. Vandaag loop je precies waar zijn oorlogskabinet vergaderde.